....Traeme paz.....

No quemaras mi corazon
No me desangres ladron
Porque no hay nada en este mundo
o mas profundo que el amor
noche tras noche yo lloro
y tantos dias pasaron
como el cielo encendido ay mi querido te espero
no me traigas tu pesar
no quiero atravesar
porque amor es la verdad
y canto la realidad
Cuando quieres regresar
a mi tierra de lagrimas
como la rosa encendida
Ay mi querido

       Traeme paz ....

Ένας επίκαιρος λόγος…'Οσα χρόνια κι αν περάσουν!

Ένας επίκαιρος λόγος από έναν άνθρωπο που ήξερε να χειρίζεται την Ελληνική γλώσσα καλύτερα από πολλούς σήμερα «ειδήμονες» της πολιτικής και των οικονομικών.

Πρόκειται έναν από τους δύο λόγους του Ξενοφώντα Ζολώτα (1904-2004), αυτόν του 1959 στα πλαίσια της συνόδου της Παγκόσμιας Τράπεζας στην Ουάσιγκτον, στις 2 Οκτωβρίου του ιδίου έτους, ως διευθυντής της Τράπεζας της Ελλάδος και διαχειριστής του ελληνικού Δημοσίου Χρέους.

Kyrie,

It is Zeus’ anathema on our epoch for the dynamism of our economies and the heresy of our economic methods and policies that we should agonize the Scylla of numismatic plethora and the Charybdis of economic anaemia.

It is not my idiosyncrasy to be ironic or sarcastic, but my diagnosis would be that politicians are rather cryptoplethorists. Although they emphatically stigmatize numismatic plethora, they energize it through their tactics and practices.

Our policies have to be based more on economic and less on political criteria. Our gnomon has to be a metron between political, strategic and philanthropic scopes. Political magic has always been anti-economic. In an epoch characterized by monopolies, oligopolies, monopsonies, monopolistic antagonism and polymorphous inelasticities, our policies have to be more orthological.

But this should not be metamorphosed into plethorophobia, which is endemic among academic economists. Numismatic symmetry should not hyper-antagonize economic acme. A greater harmonization between the practices of the economic and numismatic archons is basic. Parallel to this, we have to synchronize and harmonize more and more our economic and numismatic policies panethnically.

These scopes are more practicable now, when the prognostics of the political and economic barometer are halcyonic. The history of our didymus organizations in this sphere has been didactic and their gnostic practices will always be a tonic to the polyonymous and idiomorphous ethnical economies.
The genesis of the programmed organization will dynamize these policies. Therefore, I sympathize, although not without criticism on one or two themes, with the apostles and the hierarchy of our organs in their zeal to program orthodox economic and numismatic policies, although I have some logomachy with them.

I apologize for having tyrannized you with my Hellenic phraseology.

In my epilogue, I emphasize my eulogy to the philoxenous autochthons of this cosmopolitan metropolis and my encomium to you, Kyrie, and the stenographers.

Και η μετάφραση:

Κύριοι,

Είναι “Διός ανάθεμα” στην εποχή μας και αίρεση της οικονομικής μας μεθόδου και της οικονομικής μας πολιτικής το ότι θα φέρναμε σε αγωνία την Σκύλλα του νομισματικού πληθωρισμού και τη Χάρυβδη της οικονομικής μας αναιμίας.

Δεν είναι στην ιδιοσυγκρασία μου να είμαι ειρωνικός ή σαρκαστικός αλλά η διάγνωσή μου θα ήταν ότι οι πολιτικοί είναι μάλλον κρυπτοπληθωριστές. Αν και με έμφαση στιγματίζουν τον νομισματικό πληθωρισμό, τον ενεργοποιούν μέσω της τακτικής τους και των πρακτικών τους.

Η πολιτική μας θα έπρεπε να βασίζεται περισσότερο σε οικονομικά και λιγότερο σε πολιτικά κριτήρια. Γνώμων μας πρέπει να είναι ένα μέτρο μεταξύ οικονομικής στρατηγικής και φιλανθρωπικής σκοπιάς. Σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από μονοπώλια, ολιγοπώλια, μονοπωλιακό ανταγωνισμό και πολύμορφες ανελαστικότητες, οι πολιτικές μας πρέπει να είναι πιο ορθολογιστικές, αλλά αυτό δεν θα έπρεπε να μεταμορφώνεται σε πληθωροφοβία, η οποία είναι ενδημική στους ακαδημαϊκούς οικονομολόγους.

Η νομισματική συμμετρία δεν θα έπρεπε να ανταγωνίζεται την οικονομική ακμή. Μια μεγαλύτερη εναρμόνιση μεταξύ των πρακτικών των οικονομικών και νομισματικών αρχόντων είναι βασική. Παράλληλα με αυτό, πρέπει να εκσυγχρονίσουμε και να εναρμονίσουμε όλο και περισσότερο τις οικονομικές και νομισματικές μας πρακτικές πανεθνικώς.

Αυτές οι θεωρήσεις είναι πιο εφαρμόσιμες τώρα, όταν τα προγνωστικά του πολιτικού και οικονομικού βαρομέτρου είναι αλκυονίδων ημερών αίθρια. Η ιστορία της δίδυμης οργάνωσης σε αυτήν την σφαίρα είναι διδακτική και οι γνωστικές τους εφαρμογές θα είναι πάντα ένα τονωτικό στις πολυώνυμες και ιδιόμορφες εθνικές οικονομίες.

Η γένεση μιας προγραμματισμένης οργάνωσης θα ενισχύσει αυτές τις πολιτικές. Γι’ αυτόν το λόγο αντιμετωπίζω με συμπάθεια, αλλά όχι χωρίς κριτική διάθεση, ένα ή δύο θέματα με τους αποστόλους της ιεραρχίας των οργάνων μας στον ζήλο τους να προγραμματίσουν ορθόδοξες οικονομικές και νομισματικές πολιτικές.

Απολογούμαι που σας τυράννησα με την ελληνική μου φρασεολογία.

Στον επίλογό μου δίνω έμφαση στην ευλογία μου, προς τους φιλόξενους αυτόχθονες αυτής της κοσμοπολίτικης μητρόπολης καθώς και το εγκώμιό μου προς εσάς, κύριοι στενογράφοι.

Παραμένει ένας από τους πιο σύγχρονους λόγους που ακόμα και σήμερα σκιαγραφεί το τέλμα στο οποίο έχει εισέλθει η ελληνική (ήδη από το 2009) αλλά και η παγκόσμια οικονομία.

''Where the Wild Roses Grow''

They call me The Wild Rose

But my name was Elisa Day

Why they call me it I do not know

For my name was Elisa Day

From the first day I saw her I knew she was the one

As she stared in my eyes and smiled

For her lips were the colour of the roses

They grew down the river, all bloody and wild

When he knocked on my door and entered the room

My trembling subsided in his sure embrace

He would be my first man, and with a careful hand

He wiped the tears that ran down my face

On the second day I brought her a flower

She was more beautiful than any woman I'd seen

I said, 'Do you know where the wild roses grow

So sweet and scarlet and free?'

On the second day he came with a single rose

Said: 'Will you give me your loss and your sorrow?'

I nodded my head, as I layed on the bed

He said, 'If I show you the roses will you follow?'

I'll stand by you - The Pretenders

Ξεχασμένοι stars: Στην λήθη του Hollywood

Τα είχε πει ο Ντέηβιντ Λύντς στο Mullholand Drive για την ματαιοδοξία και τα χαμένα όνειρα στο κόσμο του Hollywood. Οι συμβολισμοί είναι λίγο πολύ γνωστοί. Το starsystem σε στέλνει στα ουράνια, αλλά μπορεί και να σε προσγειώσει πριν καν το καταλάβεις. Έτσι είναι και θα είναι ο κόσμος του θεάματος. Οι παρακάτω αστέρες μεσουράνησαν για κάποια χρόνια έχοντας όλα τα φλας στραμμένα πάνω τους. Αλλά για τον έναν ή τον άλλον λόγο εξαφανίστηκαν από… κινηματογράφου γης αφήνοντας μια πικρή γεύση στους φαν τους. Άλλοι συνέχισαν την καριέρα τους σε μικρότερο βεληνεκές. Εμείς θα τους θυμόμαστε πάντως, γιατί όπως και να έχει όταν μεσουρανούσαν, έγραψαν με τον δικό τους τρόπο κινηματογραφική ιστορία.

Michael Keaton
Σίγουρα τον θυμάστε ως Batman ή Σκαθαροζούμη, δύο ταινίες σε σκηνοθεσία του Τιμ Μπάρτον που τον έκαναν γνωστό στο ευρύ κοινό. Η αλήθεια είναι ότι τώρα τελευταία δεν έχει πρωταγωνιστήσει σε κάποια μεγάλη ταινία. Αν εξαιρέσει κανείς την ερμηνεία του στο «Κατσαριδάκι» στο πλευρό της Λίντσεϋ Λόχαν, που προφανώς και ο ίδιος ακόμα έχει ξεχάσει. Μας έχουν λείψει οι ρόλοι του στο Jackie Brown του Ταραντίνο ή ακόμα και στην κωμωδία Multiplicity και ας μην ήταν τίποτα το ιδιαίτερο.

Geena Davis
Το Poster Girl της δεκαετίας του 80’ πρωταγωνίστησε σε ουκ ολικές εμπορικές υπερπαραγωγές της εποχής, όπως ο Σκαθαροζούμης, Η Μύγα, και φυσικά το κλασικό Θέλμα και Λουίζ. Αφού παντρεύτηκε τον σκηνοθέτη Ρένι Χάρλιν, «αναγκάστηκε» να πρωταγωνιστήσει σε αρκετές κινηματογραφικές «πατάτες» με αποκορύφωμα το Νησί των Κουρσάρων (αλήθεια την θυμάται κανείς αυτήν την ταινία;). Παρ’ότι προσφάτα κέρδισε χρυσή σφαίρα για την ερμηνεία της ως πρώτης Προέδρου των ΗΠΑ, στην τηλεοπτική σειρά Commander In Chief, δεν έχει δείξει σημάδια ανάκαμψης από την «πτώση» της δεκαετίας του ’90.

 Macaulay Culkin
Πιθανότατα ο ορισμός του «παιδιού- θαύμα» για την δεκαετία του ’90. Η σειρά του Μόνος στο Σπίτι έχει γίνει σημείο αναφοράς για το πώς πρέπει να είναι οι «παιδικές» κωμικές ερμηνείες. Τεράστιων διαστάσεων εμπορικές επιτυχίες και φυσικά αφορμή για να ξεκινήσει ένας πόλεμος ανάμεσα στον πατέρα και την μητέρα του πιτσιρικά για –τι άλλο- την οικονομική εκμετάλλευσή του. Επηρεασμένος από την διαμάχη ο Macaulay εξαφανίστηκε σχεδόν από το κινηματογραφικό προσκήνιο κάνοντας 2 μέτριες ταινίες (The Good Son και Richie Rich) και αρκετές επισκέψεις σε κλινικές απεξάρτησης, για να επιστρέψει σε πιο ώριμο ύφος το 2003 με την ταινία Party Monster. Την τελευταία φορά που τον είδαμε, ή μάλλον, τον ακούσαμε ήταν στην τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων Robot Chicken. 

Daryl Hannah
Δεν είναι και ότι καλύτερο να σε θυμούνται ως «η ξανθιά που έπαιζε την γοργόνα σε εκείνη την ταινία με τον Τομ Χάνκς», αλλά για να πούμε και για του λόγου το αληθές, η εν λόγω ηθοποιός δεν ξέφυγε και ποτέ από την χρυσή μετριότητα. Περιορίστηκε κυρίως σε δεύτερους ρόλους, αλλά και σε αρκετές ανεξάρτητες παραγωγές, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε και με τον ακτιβισμό. Η εμφάνισή της στο Kill Bill του Κουέντιν Ταραντίνο μας έδωσε την εντύπωση ότι η ώρα της ανάκαμψης είχε φτάσει για την 48χρονη ηθοποιό, αλλά μέχρι σήμερα δεν έχει δείξει κάτι αξιόλογο προς το παρόν.
Και άλλοι πολλοί......
http://www.in2life.gr/features/notes/articles/163420/article.aspx?error=vortal-violation

Αγαπημένο ....

Emma Shapplin

Pierre-Auguste Renoir

http://www.artcyclopedia.com/artists/renoir_pierre-auguste.html

http://en.wikipedia.org/wiki/Pierre-Auguste_Renoir

Από τους σπoυδαιότερους εκπροσώπους του Ιμπρεσιονισμού, ο Renoir μπορούσε να μαγέψει τους λάτρεις αυτής της τεχνοτροπίας, με την τόσο αληθινή αποτύπωση των θεμάτων του.

 

Οι προσωπογραφίες του ήταν μοναδικές με έμφαση στο βλέμμα όσων ζωγράφιζε, που κατά τη γνώμη μας έκανε τους πίνακές του να ξεχωρίζουν.

Η διάθεση ήταν σχεδόν πάντα εύθυμη και τα χρώματα αισιόδοξα και συναρπαστικά.
Το ταλέντο του στη ζωγραφική τον συνόδευε από τη γέννησή του, δουλεύοντας σε εργαστήρια και μαζεύοντας χρήματα.

Στα 21 του φοιτά στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού και την εγκαταλείπει ένα χρόνο αργότερα για να ακολουθήσει το δικό του τρόπο έκφρασης με έμφαση στις προσωπογραφίες, από τις οποίες και έλαβε πολλά χρήματα, ζωγραφίζοντας κατά παραγγελία των πλουσίων. Tαξίδεψε αρκετά μέχρι να κλειστεί στο ατελιέ του στο Παρίσι, μένοντας κοντά στην οικογένειά του.

Παντρεύτηκε την αγαπημένη του "Αλίν Σαριγκό" και απέκτησαν 2 γιούς.
Η παραμορφωτική αρθρίτιδα που τον χτύπησε στα 59 του χρόνια, τον παίδεψε ώς το τέλος. Εζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του ευτυχισμένος σε ένα κτήμα έξω από το Παρίσι, έως το θάνατο της γυναίκας του. 4 χρόνια μετά,τον Δεκέμβριο του 1919 σε ηλικία 78 ετών, έφυγε και ο ίδιος.