Πέμπτη, 25 Απριλίου 2013

Αυτή είναι η απίστευτη ιστορία της πρώτης γυναίκας γιατρού στις ΗΠΑ!







Κατά τον μεσαίωνα τους γιατρούς που ακολουθούσαν την Ιπποκράτειο ιατρική συχνά πυκνά τους αποκαλούσαν και μάγους. Μόνο οι άραβες γιατροί δεν παρέκκλιναν των αρχαιοελληνικών μεθόδων, εκείνη την περίοδο. Στη συνέχεια οι γιατροί άρχισαν να παίρνουν τη θέση που τους αρμόζει στην κοινωνία και η ιατρική να γίνεται επιστήμη η οποία διδασκόταν στα πανεπιστήμια του κόσμου, εκείνη την εποχή. Όμως ακόμη και τότε η ιατρική είχα στεγανά. Για παράδειγμα, ήταν απαγορευμένη για τις γυναίκες και γιατροί γινόντουσαν μόνο άνδρες. Διαβάστε την εκπληκτική ιστορία της πρώτης γυναίκας γιατρού που αποφοίτησε από πανεπιστήμιο των ΗΠΑ.Η Elisabeth Blackwell, γεννήθηκε το 1821, στο Μπρίστολ της Αγγλίας, από μια ευκατάστατη οικογένεια. Σε ηλικία 8 χρονών οι γονείς της αποφάσισαν να μεταναστεύσουν στις ΗΠΑ, αφού ο πατέρας της που είχε εργοστάσιο ζάχαρης επέκτεινε πέρα από τον Ατλαντικό τις δουλειές του. Το περιβάλλον που η Elisabethμεγάλωσε ήταν σχετικά φιλελεύθερο για την εποχή και η ίδια μπορούσε να μελετάει και να διαβάζει πέρα από τα οικοκυρικά που χρειαζόταν η κάθε καλή δεσποινίδα της εποχής.
 Από μικρή έμαθε ότι οι άνθρωποι δεν είναι διαφορετικοί ανάλογα με το χρώμα του δέρματος τους και μάλιστα σε νεαρή ηλικία πρωτοστάτησε σε διαμαρτυρίες για την κατάργηση της δουλείας. Και ενώ όλα πήγαιναν καλά για την οικογένεια Blackwell, μια πυρκαγιά το 1836, καταστρέφει ολοσχερώς το εργοστάσιο ζάχαρης που είχαν ανοίξει στις ΗΠΑ, και λίγους μήνες αργότερα ο πατέρας της πεθαίνει ξαφνικά αφήνοντας πάμπολλα χρέη στη χήρα γυναίκα του και τα 9 παιδιά τους.Η Elisabeth τότε αποφάσισε να πάρει τη ζωή της στα χέρια της. Άρχισε να κάνει μαθήματα σε παιδάκια της καλής κοινωνίας, παράλληλα βοηθούσε την οικογένεια της ενώ αποταμίευε και χρήματα τα οποία τα ήθελε για να πραγματοποιήσει το μεγάλο της όνειρο που ήταν να γίνει γιατρός. Το αρχικό ποσό που χρειαζόταν τότε ήταν 3.000 δολάρια για να εγγραφεί στο Πανεπιστήμιο.Παράλληλα βοηθούσε τα απογεύματα έναν ιατρό τον δρ William Old και μάθαινε τα μυστικά του επαγγέλματος. Ο γιατρός τη συμπάθησε και την εμπιστεύτηκε και όταν η Elisabeth του εκμυστηρεύτηκε ότι θέλει να γίνει και εκείνη γιατρός και να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο της το ξέκοψε ορθά κοφτά λέγοντας της ότι ο μόνος τρόπος να μπει γυναίκα στο πανεπιστήμιο και να σπουδάσει γιατρός, θα ήταν να μεταμφιεστεί σε άνδρα, αφού οι γυναίκες τότε απαγορευόταν να σπουδάσουν ιατρική.Η Elisabeth άρχισε πεισμωμένη να στέλνει βιογραφικά για να δώσει εξετάσεις σε όλα τα πανεπιστήμια των ΗΠΑ. Η απάντηση που ελάμβανε ήταν η ίδια: "απορρίπτεται". Οι λόγοι που δεν έκαναν δεκτή μια γυναίκα να σπουδάσει γιατρός ήταν 2: Πρώτον ότι ήταν γυναίκα και ως εκ τούτου ήταν πνευματικά κατώτερη και δεύτερον ακόμη και εάν αποδεικνυόταν ίση με τους άνδρες; στον φοιτητικό ανταγωνισμό κανείς δεν επρόκειτο να της απονείμει πτυχίο.
Όμως το 1847, το πανεπιστήμιο GENEVA (Geneva medical college) που βρίσκεται στα βόρεια της πολιτείας της Νέας Υόρκης, εξέτασε την αίτηση της και ο Πρύτανης αποφάσισε πως έστω εάν και ένας φοιτητής ψήφιζε κατά, στο να την δεχτούν, η Elisabeth δεν θα φοιτούσε στην Ιατρική σχολή του πανεπιστημίου. Τελικά έγινε ψηφοφορία και οι ψήφοι ανάμεσα στους 150 φοιτητές της Ιατρικής του συγκεκριμένου πανεπιστημίου ήταν: 150 υπέρ και μηδέν κατά. Ο δρόμος ήταν πλέον ανοιχτός για την πρώτη γυναίκα να φοιτήσει σε πανεπιστήμιο και να γίνει γιατρός, χωρίς να χρειάζεται να μεταμφιεστεί!
Η Elisabeth αποφοίτησε με άριστα, πήρε την ειδικότητα της γυναικολόγου και στη συνέχεια ταξίδεψε στην Αγγλία και τη Γαλλία για να επεκτείνει τις σπουδές της. Τα πανεπιστήμια εκεί την δέχτηκαν με την προϋπόθεση, ότι ναι μεν θα παρακολουθούσε κανονικά τα μαθήματα, όχι όμως σαν ομότιμη πτυχιούχος, αλλά σαν ... μαία. Παρόλα αυτά η Elisabeth συνέχισε τις σπουδές της και μετά επέστρεψε στη Νέα Υόρκη όπου άνοιξε δικό της ιατρείο. Εκεί προσέκρουσε σε ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον και σύντομα διοχετεύτηκαν οι φήμες ότι στο ιατρείο της κάνει εκτρώσεις κάτι που ήταν απαγορευμένο για την εποχή.Ο πόλεμος Βορείων και Νοτίων τη βρήκε στην πρώτη γραμμή να βοηθάει τραυματίες και ας την είχαν υποβιβάσει σε απλή νοσοκόμα. Το έργο της ήταν τεράστιο τόσο γιατί άνοιξε τον δρόμο και σε άλλες γυναίκες να σπουδάσουν όσο και γιατί αντιμετώπισε με σθένος τις ιδέες της. Μάλιστα αντιτάχθηκε και στην εκκλησία που απαγόρευε τον εμβολιασμό των παιδιών, λέγοντας ότι είναι ... αντιχριστιανικό. Η Elisabeth ύστερα από έρευνες και μελέτες, έπεισε τους άνδρες συναδέλφους της να την αποδεχτούν σαν ομότιμη και το σπουδαιότερο, τόνισε την επιτακτική ανάγκη να εμβολιάζονται τα παιδιά για να μην πεθαίνουν από ασθένειες.Το 1910 σε ηλικία 89 ετών άφησε την τελευταία της πνοή. Πέθανε από εγκεφαλικό. Δεν παντρεύτηκε ποτέ και αφιέρωσε τη ζωή της στα παιδιά, τις άπορες γυναίκες και την επιστήμη. Μετά το θάνατο της έγκυρα περιοδικά όπως το the Lancet και τοBritish Medical Journal, δημοσίευσαν πολλές μελέτες της.

www.iatropedia.gr

Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

Τα 5 φαινόμενα που η επιστήμη δεν κατάφερε να εξηγήσει μέχρι σήμερα!

Δεν είναι λίγες οι φορές που κάτι περίεργο συμβαίνει και κανείς, ακόμα και η επιστήμη δεν μπορεί να το εξηγήσει... 
Ανεξήγητα φαινόμενα που έχουν σχέση με τον άνθρωπο είναι αδύνατον να εξηγηθούν. Παρακάτω θα σας αναλύσουμε 5 ανεξήγητα φαινόμενα που ακόμα και σήμερα ταλαιπωρούν την επιστήμη.

1. Διαίσθηση
Όλοι μας έχουμε νιώσει κάποια στιγμή αυτό που λέμε διαίσθηση. Πολλοί παρομοιάζουν την διαίσθηση με το ένστικτο, μόνο που το ένστικτο μας πολλές φορές μπορεί να είναι λανθασμένο, σε αντίθεση με την διαίσθηση που τις περισσότερες φορές βγαίνει σωστή. Οι ψυχολόγοι αναφέρουν πως ο άνθρωπος λαμβάνει υποσυνείδητα πληροφορίες από τον κόσμο γύρω του, με αποτέλεσμα να διαισθάνεται ή να γνωρίζει πληροφορίες, χωρίς ακριβώς να γνωρίζει πως ή γιατί τις ξέρει. Τα φαινόμενα διαίσθησης είναι εξαιρετικά δύσκολα να τα αποδείξεις ή να τα μελετήσεις και έτσι η ψυχολογία δεν μπορεί να λύσει όλες μας τις απορίες.

2. Μυστηριώσεις εξαφανίσεις
Δυστυχώς όσο περνάει ο καιρός οι μυστηριώδεις εξαφανίσεις όλο και αυξάνονται. Κάποιοι πιθανό να το σκάνε, άλλοι να παθαίνουν κάποιο ατύχημα, άλλοι πέφτουν θύματα απαγωγής. Υπάρχουν κα κάποιες άλλες περιπτώσεις που οι εξαφανίσεις είναι πραγματικά μυστηριώδεις. Από το πλήρωμα του πλοίου Marie Celeste μέχρι τον Jimmy Hoffa, την Amelia Earhart και τη Natalee Holloway, κάποιοι άνθρωποι φαίνεται να εξαφανίστηκαν από προσώπου Γης, χωρίς να αφήσουν κανένα απολύτως ίχνος πίσω τους. Ποτέ δεν υπάρχουν στοιχεία για να βοηθήσουν στον εντοπισμό τους, απλά εξαφανίζονται...

3.Deja vu

Στα ελληνικά το deja vu σημαίνει "έχω ήδη δει". Περιγράφει ένα μυστηριώδες συναίσθημα που νιώθουμε όταν νομίζουμε πως έχουμε ήδη ξαναζήσει κάποια συγκεκριμένα γεγονότα στο παρελθόν. Κάποιοι αποδίδουν το deja vu σε υπερφυσικές εμπειρίες ή αυθόρμητες φευγαλέες ματιές σε προηγούμενες ζωές. Όπως και με την διαίσθηση, η έρευνα της ψυχολογίας μπορεί να προσφέρει περισσότερο φυσιοκρατικές εξηγήσεις, αλλά ουσιαστικά η αιτία και η φύση του φαινομένου παραμένουν ένα μυστήριο.

4. Σύνδεση σώματος-νου
Η Ιατρική επιστήμη μόλις έχει αρχίσει να κατανοεί τους τρόπους με τους οποίους ο νους επηρεάζει το σώμα. Υπάρχει ένα φαινόμενο, το οποίο ονομάζεται placebo και δείχνει πως οι άνθρωποι μπορούν κάποια στιγμή να προκαλέσουν ανακούφιση σε ορισμένα ιατρικά συμπτώματα ή στον πόνο, απλά και μόνο πιστεύοντας πως η θεραπεία που θα τους δώσει ο γιατρός τους θα είναι αποτελεσματική. Με άλλα λόγια το σώμα έχει την ικανότητα να θεραπευτεί από μόνο του. Αυτό είναι τρομερά εντυπωσιακό, αλλά δεν έχει εξηγηθεί από την επιστήμη πως ακριβώς συμβαίνει.

5. Φαντάσματα
Η επιστήμη δεν μπορεί να δώσει εξηγήσεις για το τι ακριβώς είναι τα φαντάσματα και πως υπάρχουν. Πολλοί ερευνητές υποστηρίζουν πως είναι κάποιο πνεύμα ενός νεκρού συγγενικού προσώπου. Αλλά παρόλα αυτά τα στοιχεία που αποδεικνύουν την ύπαρξη των φαντασμάτων παραμένουν απροσδιόριστα. Υπάρχουν μαρτυρίες για θεάσεις, φωτογραφίες ακόμα και συνομιλίες με φαντάσματα. Ελπίζουμε να καταφέρουν οι ερευνητές να προσδιορίσουν τι ακριβώς είναι τα φαντάσματα.

Αθώοι... κατόπιν εορτής...



Την ώρα που η πεποίθηση «καλύτερα ένας ένοχος έξω παρά ένας αθώος στη φυλακή» συνεχίζει να διαπνέει τα ποινικά συστήματα, είναι το τελεσίδικο της θανατικής ποινής που δεν αφήνει περιθώρια λάθους... 
Θα περίμενε κανείς η κακοδικία να έχει εξοριστεί από περιπτώσεις καταδίκης στην εσχάτη των ποινών, μιας και το οριστικό του γεγονότος δεν μπορεί να επαναφέρει στη ζωή τον αθώο που καταδικάστηκε λανθασμένα. 
Κι όμως, η ιστορία της θανατικής ποινής είναι γεμάτη από τέτοιες περιπτώσεις, που μοιραία εγείρουν ερωτήματα για τη θέση της σε ένα ποινικό σύστημα που διατείνεται ότι όλοι είναι αθώοι μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου. 
Παρά τη σχετικά πρόσφατη προσθήκη του DNA ως απόδειξη ενοχής ή αθωότητας, ο εκτελεσμένος θανατοποινίτης δεν έχει τη δυνατότητα να περάσει και πάλι από δίκη, με την αθωότητά του να παραμένει αντικείμενο έριδας. 

Ας δούμε λοιπόν μια σειρά από πρόσφατες τέτοιες δικαστικές υποθέσεις, με τους εκτελεσμένους να θεωρούνται πλέον αθώοι, παρά το γεγονός ότι η αθωότητά τους δεν μπορεί να αποδειχθεί...

Carlos De Luna - Εκτελέστηκε το 1989

  Τον Φεβρουάριο του 1983, η Wanda Lopez μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου κατά τη διάρκεια της βραδινής της βάρδιας σε βενζινάδικο. Έπειτα από σύντομο ανθρωποκυνηγητό, η αστυνομία βρήκε τον De Luna να κρύβεται κάτω από φορτηγάκι εκεί κοντά. Προσφάτως αποφυλακισμένος, ο De Luna παραβίαζε την αναστολή του καθώς έπινε αλκοόλ σε δημόσιο χώρο. Παρά το γεγονός ότι δήλωνε αυτόπτης μάρτυρας της ανθρωποκτονίας, καταθέτοντας ακόμα και το όνομα του δολοφόνου, η αστυνομία αγνόησε την κατάθεσή του και τον θεώρησε αυτομάτως ένοχο. Επιπλέον, παρά τον αιματοβαμμένο τόπο του εγκλήματος, ο De Luna δεν είχε κηλίδα αίματος πάνω του, ενώ ο μόνος αυτόπτης μάρτυρας αναγνώρισε τον δράστη μετά τη διαβεβαίωση της αστυνομίας ότι ο De Luna ήταν ο άνθρωπος που αναζητούσαν. Στη δίκη, ο De Luna κατονόμασε ως δράστη τον Carlos Hernandez, τον οποίο είχε διακρίνει μέσα στο βενζινάδικο από το απέναντι μπαρ όπου καθόταν, θέση που επιβεβαίωσαν και άλλοι μάρτυρες. Οι δυο τους μάλιστα έμοιαζαν πολύ εξωτερικά, με τον Hernandez να έχει ωστόσο στο μητρώο του μια σειρά από αντίστοιχες επιθέσεις με μαχαίρι, την ίδια στιγμή που οι οικείοι του κατέθεσαν ότι διατηρούσε ερωτικό δεσμό με το θύμα. Παρά ταύτα, η πολιτεία του Τέξας εκτέλεσε με συνοπτικές διαδικασίες τον 27χρονο Carlos De Luna στις 7 Δεκεμβρίου 1989...

Larry Griffin - Εκτελέστηκε το 1995
 Στις 26 Ιουνίου 1980 στο St. Louis του Μισούρι, ο 19χρονος Quintin Moss έχανε τη ζωή του από πυροβολισμούς την ώρα που διακινούσε ναρκωτικά στον δρόμο. Μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας ο λευκός κακοποιός Robert Fitzgerald, ο οποίος κατέθεσε ότι τρεις έγχρωμοι άντρες μέσα σε ένα αυτοκίνητο ήταν οι δράστες, με τον Griffin να πυροβολεί το θύμα μέσα από το ανοιχτό παράθυρο με το δεξί του χέρι. Παρά το γεγονός ότι ο Griffin ήταν αριστερόχειρας και διέθετε άλλοθι, ο άπειρος δικηγόρος του δεν έκανε τους σωστούς χειρισμούς, χωρίς βέβαια να χρειάζονται. Αποτυπώματα του Griffin δεν βρέθηκαν στο όπλο, ενώ όλες οι ενδείξεις ήταν επουσιώδεις, την ίδια στιγμή που μετά την εκτέλεση αποκαλύφθηκε ότι ο εισαγγελέας υποσχέθηκε στον Fitzgerald μειωμένη ποινή με αντάλλαγμα την κατάθεσή του. Ήταν βέβαια και δύο ακόμα αυτόπτες μάρτυρες που δήλωναν την αθωότητα του Griffin και κατονόμαζαν τρεις άλλους ως δράστες, γεγονός που πέρασε στα «ψιλά» της αστυνομικής έρευνας. Ο Griffin εκτελέστηκε με φονική ένεση στις 21 Ιουνίου 1995, με τον ίδιο να ισχυρίζεται πάντα ότι είναι αθώος. Το 2005, καθηγητής Νομικής του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν ξανάνοιξε την υπόθεση, με την έρευνα να καταλήγει πράγματι ότι ο Griffin ήταν αθώος...

Ruben Cantu - Εκτελέστηκε το 1993
Τη νύχτα της 8ης Νοεμβρίου 1984, ο Ruben Cantu και ο συνεργός του David Garza μπούκαραν σε σπίτι-γιαπί για να κλέψουν τους δύο φύλακες υπό την απειλή όπλου. Τα δύο θύματα, Pedro Gomez και Juan Moreno, που φύλαγαν την οικία, έφεραν όπλα και στην ένοπλη συμπλοκή που ακολούθησε ο Gomez έπεφτε νεκρός. Τα νεαρά αγόρια, πιστεύοντας ότι και οι δύο άντρες ήταν νεκροί, εγκατέλειψαν τον τόπο του εγκλήματος, με τον Moreno να τη γλιτώνει ωστόσο. Όταν βέβαια η αστυνομία του έδειξε φωτογραφίες υπόπτων, απέτυχε να αναγνωρίσει τον Cantu. Κι όμως, παρά το γεγονός ότι δεν υπήρχαν φυσικές αποδείξεις και ομολογία, με μόνη ένδειξη την ανασκευασμένη μετέπειτα κατάθεση του Moreno, το δικαστήριο καταδίκασε τον Ruben Cantu για τον φόνο. Πριν από την εκτέλεση μάλιστα της ποινής, ο Moreno δήλωσε ότι είχε πιεστεί από τις Αρχές να καταδείξει ως ένοχο τον Cantu, ενώ ακόμα και ο συνεργός του, David Garza, ο οποίος παραδέχτηκε τη συμμετοχή του στη ληστεία, ισχυρίστηκε ότι ο δεύτερος έφηβος δεν ήταν ο Cantu! Παρόλα αυτά, στις 24 Αυγούστου 1993 ο 26χρονος Ruben Cantu τιμωρούνταν τελεσίδικα με φονική ένεση. Η τελευταία του επιθυμία ήταν μια τσίχλα, την οποία και του αρνήθηκαν οι δεσμοφύλακες...

David Spence - Εκτελέστηκε το 1997
Το 1982, ο David Spence καταδικάστηκε για τον βιασμό και τον φόνο δύο 17χρονων κοριτσιών και ενός 18χρονου αγοριού στο Τέξας, με την αρμόζουσα ποινή να είναι η θανατική. Ο Muneer Deeb, ιδιοκτήτης καταστήματος, ο οποίος ήταν αυτός που είχε προσλάβει τον Spence για να κάνει τα φονικά, καταδικάστηκε επίσης στην εσχάτη των ποινών, σε νέα δίκη ωστόσο το 1993 αθωώθηκε. Η υπόθεση κατά του Spence βασίστηκε σε ίχνη από δάγκωμα, που ειδικός κατέθεσε ότι έμοιαζαν με την οδοντοστοιχία του Spence, αλλά και σε «καρφιά» της αστυνομίας, με τους περισσότερους να ανασκευάζουν ωστόσο την κατάθεσή τους στο δικαστήριο, αναφέροντας απειλές της αστυνομίας. Οι δικηγόροι του Spence κάλεσαν 5 ακόμα ειδικούς, οι οποίοι ισχυρίστηκαν ότι τα σημάδια του δαγκώματος δεν μπορεί να προέρχονται από την οδοντοστοιχία του Spence, την ίδια στιγμή που ακόμη και οι δύο αστυνομικοί που έκαναν την αρχική έρευνα φαίνονταν πεπεισμένοι ότι δεν ήταν ο Spence ο άνθρωπος που αναζητούσαν. Ο David Spence εκτελέστηκε με ένεση στις 14 Απριλίου 1997...

Jesse Tafero - Εκτελέστηκε το 1990

 Το πρωινό της 20ής Φεβρουαρίου 1976, σε έλεγχο ρουτίνας, οι αστυνομικοί Phillip Black και Donald Irwin έπεφταν νεκροί από σφαίρες. Δράστες ήταν ο Tafero και οι δυο συνεργοί του, η Sonia Jacobs και ο Walter Rhodes, οι οποίοι συνελήφθησαν λίγο αργότερα. Σύμφωνα με την κατάθεση του Rhodes, ο Tafero ήταν που σκότωσε τους αστυνομικούς, με το όπλο του εγκλήματος να βρίσκεται πάνω του. Στη δίκη, ο Rhodes κατέθεσε ότι οι Tafero και Jacobs ήταν αποκλειστικά υπεύθυνοι για το στυγερό φονικό: οι δυο τους καταδικάστηκαν στην εσχάτη των ποινών, με τον Rhodes να λαμβάνει ποινή 3 φορές ισόβια, βγήκε ωστόσο το 1994 λόγω καλής συμπεριφοράς. Άρχισε τότε να κομπάζει ανοιχτά για την υπόθεση, διατείνοντας ότι εκείνος ήταν ο δολοφόνος των αστυνομικών, γεγονός που επιβεβαίωνε και η Jacobs, η ποινή της οποίας μετατράπηκε προοδευτικά από θανατική σε ισόβια, πριν αποφυλακιστεί και εκείνη με τη σειρά της. Ο Rhodes ήταν μάλιστα ο μόνος από τους τρεις δράστες που βρέθηκαν ίχνη πυρίτιδας στα χέρια του, γεγονός που δεν έπαιξε όπως φάνηκε ρόλο. Στις 4 Μαΐου 1990 ο Tafero εκτελέστηκε στην ηλεκτρική καρέκλα, με την δυσλειτουργία της συσκευής να κάνει την όλη διαδικασία να κρατά περισσότερα από 13 λεπτά...

37 επαγγελματίες του φώτοσοπ που θα έπρεπε να απολυθούν άμεσα!